Hayat ne kadar yenilendiğin ve ne kadar yenildiğini sana her seferinde tekrar tekrar hatırlatan bir döngünün ismi aslında. Gerçekte çakılı kaldığını sandığın şey nefes alıp vermek sandığında illüzyonun ve yaşama gücün kolaylaşıveriyor. Sen otomatik olarak yaşayabildiğini bu nedenle de yaşamın gücünü paylaştığını sanıyorsun. Böylece hayat tıpkı seküler aklın yozlaşması için görece olarak senin için kolaylaşabiliyor ya da zorlaşabiliyor. Her iki durumda da idare ettiğin ya da pes etmeyi kabul ettiğin sürece kendini kahraman gibi hissediyor ya da birilerinin kahramanı olabiliyorsun.
Kimi inancı yüksek olanlar bu durumu şans kabul edebiliyor. Doğduğun yeri ve zamanı seçemediğine ve varsayımsal olarak bir olasılığın birinde gerçekleşmeye denk gelebildiğine göre şanslı olabilirsin diyerek kafanı karıştırmak istiyorlar. Aldırmak ve aldırmamak bu insanlara ancak bu noktada senin elindeki yegânelik.
Sen eğer bu noktayı kaçırır ve kendini görmezden gelerek hareket etmeye başlarsan yani yine var sayım olarak yok saymayı seçersen elinde bir avcun içini doldurabilecek kadar akıl kalır. Zaten nefes alıp verme döngün içinde aklın yerini olmadığını bildiğinden bir illüzyonu başka bir illüzyonla çökertmiş sayarsın kendini.
İşte tam da bu varsayımın aslına bakarsan sosyal faşistlik denilen bir yerde başka birinin bunu değilleme ya da kabul etme hakkını elinden alır. Dayatmacı üslubun senin dışındaki herhangi bir tavrın ancak lanetlenebileceğini fısıldadığından kulaklara, sözde mutabık olunan tüm ortak korkuların maskesine ya da dine bu noktada pirim vermiş görünmek biliyorum en az benim kadar senin de canını yakacaktır. Yakacaktır ve canını sıkacaktır. Aksi halin mümkün olması ancak senin bütün bu yaptığın ve yorumladığın şeylerin bir rastlantı ve farkında olmadan ortaya çıkan bir varoluş döngüsü olduğu savı olabilir ki bu da durarak yenilenmenin mümkün olduğunu sana hatırlatır.
Eğer ki bir mekanizma durduğu yerde duraksarken yenilenebilmeyi başarıyorsa yani sürgün vererek büyümeden yenilenmenin bütün özelliklerini yerine getiriyorsa çoğunlukla yenilmenin ne demek olduğunu henüz bilmiyor demektir. Bu kati gerçek yenilenmenin ancak yenilerek mümkün olmasıyla çeliştiği gibi aynı anda bu durumu da destekleyebilir. Bir çelişkinin kendini yenilerken ki algısı kişinin bakış açısına göre farklılık göstereceğinden katiyetle karşı çıkılabilecek her şey ancak zıddıyla birlikte mümkündür önermesi olabilir.
Kendi içinde kendi çürüten anagramlar ve önermeler kurmak Spinozadan beri Tanrı’nın taşla imtihanı iken yolda tekerleği patlayan bir adamın imtihanına dönebilir. Kendini çürüten önermelere Tanrının da zamanında maruz kaldığını düşünürsek insanın tanrılaşmasından ya da Tanrının insanlaşmasından bahsetmek bu nokta da aklı ve fiziği sizin paralel evren ve boyut algınızdan farklı şekilde bükebilir. Bunca zamandır insanın içgüdüsel olarak bildiği her şeyi bugünlerde fiziğin kendi dili içinde aynı şekilde telaffuz ederken ortaya çıkan çevirme hataları zaten ancak bu şekilde anlamlı bir farklılık yaratabilir.
Yaratmayı yenilenmek olarak anlayan herkesin bildiği ve aslında kelime kökeninde kafatasçılık yaparak ortaya koyduğu şey de farklı kelimelerle aynı şeyi anlatmaya çalışan insanın deliliğin tarihini, kendi asıl tarihi sanmasından başka bir şey değildir. Zaten yenilmeden yenilenmeyi başarabilmek de tam bu noktada önem arz etmektedir.
Toparlamak gerekirse ben yenilenmeyi ancak yenilerek öğrenebildiğimden kuramın baştan çöküşünü kendi içimde taşımanın haklı karın ağrısını taşımaktayım. Bu karın ağrısını giderebilecek her türlü dayanağı aramakta olduğumdan sadece tezsel boyutta aklın süzgecini hatırlatmak ben ve benim gibi hataya düşerek olgunlaşanların gelecek nesillere bırakması gereken haritanın hayalini sınırlarını çizebildiysem hala işe yarar bir halde doğru yolu bulabileceğim anlamına gelir. Ki bu seziş eninde sonunda kendi içindeki öngörüsünü düzeterek hayata kaldığı yerden devam eder. Hepinize keyifli seyirler dilerim.
