Bir süredir sesim soluğum çıkmıyordu. Genellikle yeni bir şeyler denerken sessizliğe gömülürüm. Bu ara hayatım çok yeni. Kıpır kıpır bir şeyler hissediyorum yüreğimde. Ayrıca yazınsal anlamda beni besleyen doğru karakterler var etrafımda. Beni var olmak için sağlam ikna ettiler. Ayrıca hayatım boyunca tek kişilik bir tiratlar silsilesi bile olsa tiyatro metni yazamayacağıma dair inanç yerle yeksan oldu. Bu kadar çok iyi şey üst üste gelince kaçınılmaz olarak devreye Murphy ve yasaları girecekti. Ne de olsa milyonlarca iyi şey üst üste gelebilir olsa bile bu bizim kültürümüze göre iyi bir şey demek değildi. Ne mi demeye çalışıyorum. Şöyle özetleyeyim.
“Bugün çok güldüm ay kesin akşama kalmadan ağlayacak bir şey duyarım.”
“ Hayatımda hiç kimse beni bu kadar mutlu edecek bir şey yapmamıştı. Kesin beni terk edeceksin değil mi?
“ Kitabı bitirdim bitirmesine ama basacak yayın evi kesin bulamam.”
“Tek kişilik oyunu bitirdim sonunda ama ya oynayacak aktör bulamazsam? Hadi buldum diyelim o zaman kesin sahne bulamayız oyunu gösterebilmek için. Hadi mucize oldu bu da oldu o zaman kesin gündem o kadar değişir ki kimse bizim oyunumuzdan haberdar olmaz. Bir daha kimse bana oyun yaz demez.”
Tanıdık geldi mi, işte ben bu önermelerin mutluluk kısmındaydım bir süredir. Etnik kökenime olmasa da Anadolu’nun içine işlemiş bu önermeyle savaşıyorum bu yazının başından beri. Sizi gülümsetecek bir şeyler söyleyebilmek için içime doğan kötü hisse kapılmamak istiyorum. Bunu sizinle paylaştığım anda da zaten itiraf etmiş oluyorum kendime bile.
Elimden gelenin en iyisi etrafımdaki insanları mutlu etmeye çalışmak. Beni mutlu edecek bir şeylerin olması o kadar zor ki… Yani sırf bu yüzden sevebilirim insanları ve bu iyi bir şey olabilir. Bunu iyi bir şey olmasına çalışıyorum bu ara. İnsanları sevmeye, insanları sevdiğim için onlara seslenmeye çalışıyorum. Sanıyorum ki ben susarsam ya da seslenmezsem herkes yolunu kaybeder. İşte ben bu noktada yüreğimi kıpır kıpır hissetmeye devam etmek isterken, yazmakla vakti geçiriyorum. Ne de olsa vakit geçerse ben de cümlenin ikinci kısmına geçtiğimi ifade etmek zorunda kalmayı itiraf etmiş olmayacağım.
İşte bu nedenle suskunluğa gömülüp bir arkadaşımın ricası üstüne bir tiyatro eseri yazdım tek kişilik. Üç gündür aynı akılla yatıp benzer akılla uyandığımdan kimseye doğru şekilde tepki verememiş olabilirim. Bu nedenle sizi kendimden mahrum ettiğim için özür dilemeyi de ego olarak görmüyorum.
Umarım uzun zaman sonra ilk yazdığım, sessizliğimi bozduğum bu yazı ile durumu kavramış ve bana anlayış göstermişsinizdir. Zira bugüne kadar olan tüm huysuzluğum beni anlayacak kimsenin etrafımda oluşuna inanmayışımdı. Şimdilerde dank etti ki zaten başından beri bana inanan güvenen ve aslında beni var eden sizlersiniz. O yüzden bundan sonra sizleri hiç ihmal etmemeye çalışacağım. Yaşatmak için yaratmanın verdiği gücü sizi mutlu etmek için kullanmaya devam edeceğim. İyi ki varsınız.
